We waren al op de plaats van bestemming, een familiefeestje, maar bleven even in de auto zitten om de ontknoping te horen. We luisterden via de iPhone naar het PvdA-congres; aan de orde was de stemming over motie 41. Groot gejuich nadat Sander Terphuis, de indiener, een enorme overwinning boekte: vrijwel alle afgevaardigden en leden stemden tegen strafbaarstelling van illegaal verblijf. En tegen een motie van het partijbestuur, waarin nog eens uitgelegd werd dat de PvdA-fractie al het onderste uit de kan had gehaald. Maar toen we later die middag terugreden, hoorden we het Diederik Samsom zeggen: “Ik kan niet aan uw verzoek voldoen. Ik maakte een afspraak, ik gaf mijn woord. En mijn woord als politiek leider staat.” Mevrouw K. reageerde direct: “Ik stem nooit meer PvdA.” Lees verder “Diederik en het congres” →

Misschien was het naïef van me om te denken dat Teeven zou aftreden. Maar ik vond het ondenkbaar dat de staatssecretaris zou blijven zitten na de dood van Dolmatov, terwijl een andere staatssecretaris weg moest vanwege gerommel met bonnetjes. Toch gebeurde het. Omdat het coalitiebelang dat eiste. Teeven wilde niet aftreden maar optreden, de VVD wilde zijn rechtsbuiten in het kabinet niet kwijt en de PvdA kon een kabinetscrisis niet gebruiken. De minderheid in de PvdA-fractie die wel om aftreden vroeg, kreeg niet wat die wilde, maar verkocht zijn huid duur. Met een  onverwachte uikomst: een rechtse VVD-staatssecretaris die een humaner asielbeleid moet gaan uitvoeren. De vraag is: kan dat? Lees verder “Nooit meer inhumaan asielbeleid” →

Na vier maanden opvang aan honderddertig vluchtelingen geboden te hebben, sluit de Vluchtkerk vandaag de deuren. De bewoners houden zich aan hun afspraak met de diaconie en de eigenaar, die een gebruiksovereenkomst sloten. Ze zullen de kerk verlaten. Een week later dan voorgenomen, omdat de eigenaar de overeenkomst verlengde vanwege de aanhoudende nachtvorst. Er zullen dan weer honderddertig vluchtelingen op straat staan, onder wie meer dan twintig vrouwen, tenzij de eigenaar nogmaals verlengt.

Lees verder “Het wordt tijd voor een duidelijk signaal” →

Naar het zich laat aanzien valt de beslissing bij de verkiezingen van 6 november in een of twee swing states. Op dit moment zijn er elf staten met in totaal 131 kiesmannen onbeslist. Een deel van de kiezers weet nog niet wat ze gaan stemmen; een klein deel stemt op een van de andere kandidaten. Die kunnen Obama en Romney dus van de overwinning afhouden: tijd voor een overzicht per staat. Lees verder “In alle staten” →

Ook na het tweede televisiedebat tussen Obama en Romney blijft de uitslag van deze verkiezingen ongewis. Obama mag op punten gewonnen hebben, Romney is verre van uitgeschakeld. De approval rates ontlopen elkaar nog steeds niet veel en in de belangrijkste swing states blijven de marges klein. Omdat het aantal zwevende kiezers afneemt, wordt een andere, kleine groep kiezers belangrijker: de onafhankelijken. Zij kunnen het verschil tussen Obama en Romney gaan maken. Lees verder “Gerommel in de marge” →

De approval rates van deze week vatten de race voor de presidentsverkiezingen perfect samen. Obama scoort 46%, Romney 48%. Of was het andersom? Het maakt weinig uit: het verschil ligt al tijden binnen de foutmarge van de peilingen. Biden en Ryan in de afgelopen week niet het verschil kunnen maken. Op zichzelf is dat geen verrassing, want het televisiedebat tussen de running mates heeft geen groot gewicht; er kijken maar weinig mensen naar. Maar tegenwoordig lijkt vrijwel alles van belang: we zijn inmiddels twee jaar bezig en $ 2 miljard aan campagneuitgaven verder, en er is nog niets beslist. Sterker nog: er zit nauwelijks beweging in de campagne. Deze presidentsverkiezingen zijn anders dan anders. De race gaat al zo lang nek aan nek, dat het vreemd genoeg nauwelijks meer spannend is. Lees verder “Allemaal verliezers?” →

Het is al vaker gezegd: de presidentsverkiezingen van 2012 bieden grote kansen voor een derde kandidaat. Obama is zo weinig populair dat zijn herverkziezing nog uiterst onzeker is, en Romney weet daar nauwelijks van te profiteren omdat hij zo’n zwakke uitdager is. Alle ruimte dus voor Gary Johnson, de succesvolle ex-gouverneur van New Mexico die een gooi deed naar de Republikeinse nominatie, maar al snel overstapte naar de Libertarian Party. Zijn probleem: hij komt er niet tussen. Voor deelname aan de presidentsdebatten bij de grote zenders eind dit jaar moet hij door minimaal 15% van de kiezers als voorkeurskandidaat genoemd worden in de vijf grote polls. Maar hoe doe je dat als je niet bekend bent? Lees verder “Gary Johnson: op zoek naar de 15%” →

Ze had stevige concurrentie van de slotceremonie van de Olympische Spelen en ‘The Newsroom’ twee weken geleden, maar Roseanne Barr trok met Roseanne’s Roast op Comedy Central toch 2,6 miljoen kijkers. Een mooi platform voor de Peace and Freedom Party, waarvoor ze sinds begin augustus presidentskandidaat is. Haar kansen op het presidentschap zijn nihil — al was het maar omdat ze maar in een paar staten op de lijst staat. Maar ze kan in de campagne misschien toch onderwerpen agenderen door Obama van links aan te vallen: op legalisering van softdrugs, rechten voor homo’s, lesbi’s, bi’s en transgenders, duurzaamheid, oorlog en, natuurlijk, armoede. The bitch is back! Lees verder “Peace, Freedom, and Roast: the bitch is back!” →